Chwila moralnego kaca: Między słowami.

Zmieniam. Kombinuję. Szukam, ciągle szukam. Do czego dążę? Obecnie... naprawdę jest mi wszystko jedno. Demotywujące sytuacje z dziś nie dają mi spokoju. Chce mi się ryczeć, ale ... Ala, bądź twarda, bo jak nie ty, to kto? Dwa dni apogeum szczęścia, a teraz? Teraz nie mogę liczyć nawet na głupi uśmiech, wynikający z "bezmózgu" pewnych osób. Nawet owy brak rozumu ludzi nie doprowadza mnie do śmiechu...

A ja tak bardzo chciałabym, żeby ten pieprzony uśmiech powrócił. Żebyś był. Już wszystko zmierzało w najlepszym kierunku. Odpowiednia droga obrana, odpowiedni ludzie - w odpowiednim miejscu i o odpowiednim czasie. Wszystko współgrało. Aż pewnego dnia, coś pękło. Coś... nie wiem, kawał mięsa pod żebrami, które liczni nazywają sercem. Czasami chciałoby się mieć taki kamień, żeby kompletnie nic nie czuć. Nie być przywiązanym do ludzi, do ich zachowań, do tego pierdolonego uśmiechu, który każdego dnia powodował euforię. Hm.. To koniec. Niech się w końcu uwolnię od tej żenady. Ileż można? Trzeba powiedzieć sobie, że nigdy więcej. Haha, żałosne. I tak to zrobię jeszcze raz i jeszcze raz... i jeszcze raz. Aż w końcu obudzę się z myślą, że nie mam nic... Mam tylko wspomnienia i myśli, które z dnia na dzień pozwalają mi odpłynąć w krainę wiecznego szczęścia, w miejsce, gdzie jestem tylko ja - i cały mój świat - ty. A w tym moim małym świecie... strzeliłabym najpierw do ciebie, a potem do siebie - żebyś nie mógł trwać obok mnie. Gdzieś, gdzie nie ma mnie.

A jeśli szczęście rozwieje

i nikłe posiadasz nadzieje

Kiedy pamięć o mnie przeminie

-mnie nie będzie

A jeśli nad przepaścią staniesz

i balansować nad nią będziesz

Kiedy trop po mnie zaginie

- mnie nie będzie

A jeśli ostatnio o mnie pomyślałeś

i desperacko dłoń moją chwyciłeś

Kiedy heroicznie walczyłeś o mnie zapomnienie

- mnie nie będzie